อยากเอาความทรงจำเมื่อ 25ปีก่อนเกี่ยวกับเกาะเสม็ดมาเขียนเป็น blog ไว้ในนี้ วันนี้มันมีอะไรอะไรเปลี่ยนไปมากมาย คนที่เคยมาที่นี่เมื่อหลายปีก่อนก็รู้สึกไม่ค่อยชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องก้าวไปข้างหน้า
ความแตกต่างไม่ได้ เกิดจาก ความต้องการของนักท่องเที่ยว แต่มันเป็นเพราะ ความเจริญทางด้านเทคโนโลยี่ และ ความเจริญด้านสาธารณูปโภคที่ผลักดันให้เกิดความเปลี่ยนแปลง
ความ ทรงจำนี้ เป็นความทรงจำในวันที่ นิสิตคณะวิทยาศาสตร์จุฬา เกื่อบ 30 คนที่ไม่เคยไปไหนด้วยกันมากขนาดนั้นได้พร้อมใจกันมาเที่ยวด้วยกันเกือบทั้ง แผนกกันสักครั้ง วันนั้น ด้วยความเป็นหนุ่มสาวที่มีแต่ความอิสระ (แต่ไม่มีสตางค์) ไม่มีใครรู้หรอกว่า การไปเกาะเสม็ดครั้งนั้น จะเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือนไปได้ตลอดกาล เพราะ เขาเหล่านั้นไม่รู้หรอกว่า โอกาสที่จะได้เที่ยวอย่างสนุกสนาน ไม่มีอะไรต้องกังวล และได้อยู่กับหมู่เพื่อนที่รักกันมากที่สุด จะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นได้อีกแล้ว
เมื่อก่อน เกาะเสม็ด ไม่มีไฟฟ้าใช้ ดึกๆ ก็ต้องเทียนและตะเกียงเท่านั้้น เมื่อเป็นเช่นนั้น มันก็ได้บรรยากาศที่แตกต่างไป ไม่มีสถานบันเทิง ไม่มีดนตรี ไม่มีแสงไฟฟ้าวูบวาบ มีแต่เทียนที่วูบวาบ อ่าวแสงเทียน คงได้ชื่อมาจากบรรยากาศแบบนี้
อ่าวลุงหวัง มีจุดเด่นที่มีสะพานไม้ ทำด้วยไม้ที่หาได้จากบนเกาะนี้ นำมาทำเป็นสะพานยื่นออกไปในอ่าวเพื่อให้เรือมาเทียบท่าได้ง่ายๆ สะพานมีความสวยงามตามลักษณะไม้ที่คด งอ ไม่ได้ระดับ ความยาวไม่เสมอกัน มันก็สวยแบบของมัน วันนี้ สะพานก็ยังอยู่ แต่มันกลายสภาพเป็นปูนไปแล้ว ทุกอย่างดูสมดุลย์เพราะต้องก่อสร้างตามหลักวิศวกรรม มันดูแข็งแรง รองรับนักท่องเที่ยวและความต้องการในการขนส่งได้มากขึ้น แต่มันก็ไม่สวยอย่างเดิม
เมื่่อก่อน เนื่่องจากไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องเสียง ไม่มีทีวี ถึงมีก็ภาพไม่ชัด ความบันเทิงก็เลยมาจากการที่นักท่องเที่ยว แบก กีต้าร์ของตัวเองมาร้องรำทำเพลง เคาะขวดเหล้าขวดเบียร์ขวดโซดากันไปตามเรื่อง ตอนนั้น บางคนก็ว่าน่ารำคาญ แต่ตอนนี้ คนที่เคยบ่นรำคาญกลับถวิลหาความน่ารำคาญแบบเดิมที่แฝงความสุนทรีย์แบบ เสม็ดๆ
25ปีก่อน ความที่ทุกอย่างยังไม่มีความเป็นธุรกิจอย่างเต็มรูปแบบ ร้านอาหารที่บริการนักท่องเที่ยวก็เป็นฝีมือของชาวเกาะเอง ทำอร่อยบ้าง ไม่อร่อยบ้างไปตามเรื่องตามราว แต่อยากพูดว่า มันไม่ค่อยอร่อยเสียมากกว่า หลายคนต้องขนหม้อชามรามถ้วยมาปรุงอาหารกินก้นเอง เพราะ บางครั้ง อาหารดิบบนเกาะก็ไม่พอรองรับความต้องการของนักท่องเที่ยวเพราะ ไม่มีการวางแผนการจัดการนั่นเอง
อาหารอร่อยที่แน่ นอนที่สุดคือ ไข่เจียว แต่วันนี้พ่อครัวมืออาชีพจากทั่วไทย ได้มาประจำอยู่ที่นี่ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการดึงดูดลูกค้า ทุกวันนี้ นักท่องเที่ยวได้รับความสดวก ไม่ลำบากลำบนเหมือนก่อน แต่ บางครั้ง ความลำบากก็เป็นรสชาติหนึ่งของการท่องเที่ยวเหมือนกันไม่ใช่หรือ
วันนี้ เกาะเสม็ด ก้อยังอยู่ที่เดิม เกาะเสม็ดยังเป็นขวัญใจ คนรักเกาะที่ต้องการบรรยากาศเกาะ แต่ไม่ต้องการเดินทางไปไกลๆ ยังเป็นขวัญใจของนักท่องเที่ยวที่ต้องการควบคุมงบประมาณ เกาะเสม็ดไม่มีวันเหมือนเดิมอย่างที่ใครหลายคนต้องการอยากเห็นมันเหมือนเดิม เพราะ มันต้องก้าวไปข้างหน้าตอบรับกับความเปลี่ยนแปลงของสิ่งต่างๆรอบตัว
คง เป็นหน้าที่ของเราเอง ที่จะหาทางรักษาความทรงจำที่ดีๆที่เคยได้รับเอาไว้ให้แจ่มชัดที่สุดมากกว่า ที่จะเรียกหาความเหมือนเดิมของสิ่งต่างๆ
